U REPUBLICI MAKEDONIJI
Vlada Crne Gore

Vlada R. Makedonije

MVPEI

Dijaspora

Moja Crna Gora

Admin

Na konstitutivnoj sjednici Savjeta za saradnju sa iseljenicima, koja je održana u utorak 27. septembra, izabrano je rukovodstvo novoformiranog Savjeta, na čelu sa predsjednikom dr Nenadom Popovićem. Za potpredsjednike Savjeta izabrani su Boris Popivoda, Edin Latić Ruždija Jarović i Martin Junčaj, dok je za sekretara Savjeta izabrana Elvira Bekteši. Predsjednici radnih tijela su: Mirko Zečević, Milorad Nikčević, Dejan Šestović, Sabrija Vulić, Mihailo Mandić, Refik Radončić, Mirza Redžić, Vladislav Popović, Slobodan Drakić, Emira Mustajbašić Ličina i Aleks Rohas Božović.

U nastavku teksta možete pronaći kratke biografije rukovodstva Savjeta za saradnju sa iseljenicima.

PREDSJEDNIK SAVJETA

getimage

 

Dr Nenad Popović rođen je 15. novembra 1967. godine u Kotoru. Doktor Popović je specijalista za ortopediju vilica i vlasnik klinike “Douglas Toll Institut”. Od 2012. godine je gost-predavač na nekoliko njemačkih univerzitetskih klinika u okviru specijalističke nastave, kao i predavač na brojnim kursevima za specijaliste na teme novih metoda liječenja u ortodonciji i bolesti TM zgloba. Nenad Popović je u aprilu 2013. godine izabran u zvanje vanrednog profesora državnog Univerziteta Sao Paulo, kao i privatnog Univerziteta UniMar u gradu Marilia, Brazil. Član je njemačke, evropske, američke i svjetske asocijacije ortodonata. Uporedo sa angažmanom u iseljeničkim organizacijama, dr Popović usmjerava svoje aktivnosti na proučavanje i istraživanje istorije crnogorske dijaspore u Njemačkoj, posebno ka vezama crnogorskog i njemačkog naroda. Autor je  eseja “Njemci i Crnogorci”. E-mail: nenad@dr-popovic.de

POTPREDSJEDNICI SAVJETA

 

getimage-1

 

Boris Popivoda rođen je 08. avgusta 1947. godine na Cetinju. Pravni faklutet „Justinijan Prvi“ završio je u Skoplju, dok je najveći dio svog radnog vijeka proveo u G.P. „Pelagoniji“, kasnije kao direktor OURA i predsjednik Skupštine imenovanog preduzeća. U periodu od 1984 – 1992. godine je u dva mandata bio delegat u Opštini Centar u Skoplju kao član upravnog odbora F.K “Vardar”. E-mail: boro.popivoda@yahoo.com; zcgmmk@yahoo.com

 

getimage

 

Edin Latić rođen je 13. januar 1975. godine u opštini Petnjica. Završio je brojne stručne edukacije vezane za užu oblast posla kojim se bavi firma u njegovom vlasništvu – kompanija „Bihor“ koja ima preko dvadeset radnika i važi za jednu od najuspješnijih kompanija te vrste u Luksemburgu. Od 2013. godine je predsjednik FK „PETNJICA“, dok je od 2015. godine član UO ZK Bihor u Luksemburgu. E-mail: laticedin@hotmail.com

 

getimage-2

Ruždija Jarović rođen je 1952. godine u Plavu. Osnovnu školu je završio u Gusinju, dok je srednju – zanatsku školu završio u Peći. Jedan je od osnivača  Udruženja „Plav Gusinje“, gdje je bio izabran za prvog predsjednika. Od prvog izdanja nedeljnika „Sabah“, bio je stalni član redakcije i napisao više od 70 članaka. Trenutno je član upravnog odbora i portparol u humanitarnom Udruženju „Euro Gusinje“. E-mail: eurogusinje@yahoo.com; jarovicr@yahoo.com

 

 getimage-3

Martin Junčaj rođen je 16. decembra 1953. godine u opštini Tuzi. Od 1977. godine boravi u Švajcarskoj, a od 1995. godine suvlasnik je građevinske kompanije. Nakon 2007. godine, kada je formirana nova Crnogorska dijaspora u Švajcarskoj postaje član Upravnog odbora ove organizacije, delegat u Savezu Evropske dijaspore Crne Gore i delegat na Svjetskom kongresu iseljenika.  E-mail: anto_alex@hotmail.com

SEKRETAR SAVJETA 

getimage-4

 

Elvira Bekteši rođena je 17. februara 1975. godine u Podgorici, gdje je završila osnovnu i srednju školu. Diplomirala je na Pravnom fakultetu Univerziteta Crne Gore u Podgorici, na odsjeku Međunarodni odnosi. Radila u Glavnom gradu Podgorica kao sardnik u Odjeljenju za medjunarodne odnose i kabinetu gradonačelnika. Od 2002. do 2012. godine radila je kao savjetnik u Centru za iseljenike Crne Gore, a od 2012. do danas radi kao šef Odsjeka za privredno partnerstvo i statusna pitanja u Upravi za dijasporu, Ministarstva vanjskih poslova i evropskih integracija. Član je Odbora za iseljenike Matice crnogorske i komisije za dodjelu nagrade za filantropiju “Iskra”. Uredjivala je, pratila i koordinisala rad u objavljivanju petnaest naslova biblioteke “Dijaspora Crne Gore”, koju je ustanovio tadašnji Centar za iseljenike. Jedan je od pokretača usvajanja Zakona o saradnji Crne Gore sa iseljenicima, te autor vise stručnih tekstova na temu iseljeništva. Završila je Diplomatsku akademiju “Gavro Vukovic”. E-mail: elvira.bektesi@mfa.gov.me

PREDSJEDNICI ODBORA 

Mirko Zečević – predsjednik Odbora za jačanje kulturnog i državnog identiteta rođen je 13. decembra 1949. godine u Nikšiću. Diplomirani je ekonomista i bavi se publicističkim radom. Bio je jedan od urednika u “Crnogorskom književnom listu”, gde je imao kolumnu sve do kraja njegovog izlaženja 2006. godine. Od 2008. godine bio je angažovan u Ambasadi Crne Gore u Beogradu na mjestu koordinatora za dijasporu. U istom periodu postao je utemeljivač  i organizator manifestacije  “Dani crnogorske kulture u Srbiji”. Nakon prestanka rada u Ambasadi aktivan je na konsolidaciji crnogorske nacije u Srbiji, kako u Crnogorskoj nacionalnoj zajednici Beograda, tako i kao generalni sekretar Saveza crnogorskih nacionalnih udruženja Srbije koja djeluju po sporazumu o međusobnoj saradnji. E-mail: cnzbgs@yahoo.com

Prof. dr Milorad Nikčević – predsjednik Odbora za nauku i prosvjeturođen je 14. januara 1941. godine u Stubici (Pješivci). Doktorsku disertaciju pod naslovom Crnogorska pripovijetka od 60-ih godina 19. vijeka do prvog svjetskog rata odbranio je na Filološkom fakultetu u Beogradu i stekao akademsko zvanje doktora filoloških nauka. Studijski se usavršavao na Državnom univerzitetu „Lomonosov” u Moskvi (1975), na Univerzitetu Kalifornija u Los Anđelesu (1989), potom na zagrebačkom Filozofskom fakultetu (1996) te na Univerzitetu Berkli u San Francisku (2001). Za stručni, naučni i pedagoški rad dobio je više priznanja i nagrada. Godine 2014. hrvatski predsjednik Ivo Josipović uručio mu je državno odličje reda Danice hrvatske s likom Marka Marulića za „višegodišnje zasluge za kulturu/znanost i približavanje njenih vrijednosti između Republike Hrvatske i Crne Gore“. E-mail: mnikcevi@ffos.hr

Dejan Šestović – predsjednik Odbora za sport je bivši sportista, porijeklom iz Crne Gore koji već godinama živi i radi u Francuskoj. E-mail: sestosport@orange.fr

Sabrija Vulić – predsjednik Odbora za informisanje rodjen je 12. januara 1963. godine u Kotoru. Završio je Fakultet za turizam, a magistrirao na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju. Novinarstvom se bavi od 1990. godine. Bio je urednik preko 250 emisija „Dobro jutro Crna Goro“ i 85 emisija “Nedjeljom popodne”, koja je proglasena za najbolji nedjeljni popodnevni program u regionu. Radio je kao novinar informativnog programa i izvještavao sa brojnih dogadjaja  u zemlji i  inostranstvu.Od 2011. godine zaposlen je u JS RTV CG na mjestu urednika zabavno komercijalnog programa, a trenutno je anagažovan na poslovima Rukovodioca promocije programa RTCG. Za svoj rad dobio je nekoliko profesionalnih priznanja.  E-mail: vulic@t-com.me

Mihailo Mandić – predsjednik Odbora za zaštitu prava i položaja iseljenika rođen je 20. juna 1951. godine u Danilovgradu. Nakon završenog Elektrotehničkog Fakulteta u Sarajevu, radio je kao profesor elektro grupe u Elektrotehničkoj školi u Podgorici. Nakon toga, radio je u Sarajevu kao inžinjer u Energoinvestu – IRIS-u. Od 1995. godine živi i radi u Sidneju, gdje osniva Crnogorsku etničku zajednicu. E-mail: mandicmisko@gmail.com

Refik Radončić – predsjednik Odbora za privredno partnerstvo rođen je 20. februara 1961. godine u Gusinju. Po zanimanju je ekonomista. Od 1988. godine živi i radi u Njujorku – SAD, dok je od 1992. godine vlasnik kompanije “TendR construction”, a od 1999. godine suvlasnik “RendB development”. Većinski je vlasnik Gotam Hotela na Menhetnu – Njujork. E-mail: rradoncic@trconstruction-ny.com

Mirza Redžić – predsjednik Odbora za evropske i evroatlanske integracije rođen je 26. aprila 1976. godine u Sarajevu. Magistarske studije iz međunarodnog prava završio je u Japanu, kao stipendista Vlade Japana. Tituli magistra iz naučne oblasti ratna psihijatrija stekao je na Kraljevskom koledžu London, kao stipendista Vlade Njenog Kraljevstva. Trenutno je doktorand na Univerzitetu u Beču, odsjek za medije i komunikacije. Zaposlen je u Delegaciji Evropske unije u Sarajevu, a kao politički savjetnik, pro bono je angažovan u Vijeću nacionalnih manjina Kantona Sarajevo. Aktivan je član Vijeća crnogorske nacionalne manjine u BiH. E-mail: redzic.mirza@gmail.com

 Vladislav Popović – predsjednik Odbora za pravna pitanja rođen je 12. juna 1954. godine na Cetinju. Pravni fakultet je završio u Beogradu, a takođe i magistraturu iz međunarodnog prava. Autor je oko 20 naučnih i stručnih radova koji su objavljeni na više jezika u 9 zemalja. Dobitnik je pokreta za suverenost Crne Gore i mnogih drugih društvenih priznanja iz vremena SFRJ. Direktor je kompanije za međunarodni investicioni konsalting Popović Consultants Overseas LTD u Limasolu. E-mail: astral54@spidernet.com.cy

Prim. dr Slobodan Drakić – predsjednik Odbora za zdravstvo i zdravstvenu zaštitu rođen je 23. oktobra 1946. godine u Podgorici. Medicinski fakultet je završio u Novom Sadu i dobio zvanje doktor medicine. Bio je predsjednik neuropsihijatrijske sekcije Crne Gore u dva mandata. Od 1986. godine je bio zaposlen u Kliničkom centru u Novom Sadu na mjestu načelnika Odjeljenja opšte i konsultativne polikliničke službe Centra za mentalno zdravlje Instituta za psihijatriju Kliničkog centra Vojvodine. E-mail: slobodrakic@gmail.com

Emira Mustajbašić Ličina – predsjednik Odbora za ravnopravnost polova rođena je 07. juna 1983. godine u Bijelom Polju, gdje je završila osnovnu, a kasnije srednju skolu “Miloje Dobrasinovic” – smjer Elektrotehnicar racunara. Vlasnik je turističke agencije „Reisebüro Lane” u Kölnu i zaposlena je u Agenciji za integracije i zdravstvo u Kölnu. Osnivač je Udruženja MonteKöln u Kölnu, koje ima za cilj organizovanje crnogorske dijaspore u Kölnu i okruženju, radi održavanja veza sa matičnom državom, njegovanja jezika i kulture, saradnje sa lokalnim institucijama Njemačke, kao i institucijama Crne Gore, međusobne solidarnosti i pomoći. E-mail: montekoeln@web.de

Aleks Rohas Božović – predsjednik Odbora za širenje crnogorske zajednice u svijetu rođen je 22. janaura 1976. godine u Limi, Peru. Po struci pilot, dodatno obrazovanje stiče u oblasti ekonomskog inženjeringa i osiguranja. Zaposlen je u engleskoj osiguravajućoj kući “AAV Aviation Adjuster SC” u Limi. Predsjednik je Crnogorske zajednice u Peruu. E-mail: arbozovich@gmail.com

Dragi sunarodnici,

Dragi prijatelji koji kao ja živite između zemlje vaših predaka i zemlje u kojoj živite i radite, dozvolite mi da vas sve toplo pozdravim.

Stalo mi je da pozdravim i to što ste danas ovdje prisutni, čime ste pokazali svoju vezanost za našu zemlju i njene građane.

Vi, moji sunarodnici iz dijaspore ste živa spona između naše drage Crne Gore i svijeta,koja je oduvijek predstavljala neophodnu podršku u teškim trenucima.

Tužan sam što ne mogu biti sa vama danas na Cetinju, ali su ranije preuzete profesionalne obaveze onemogućile moj dolazak.

Ipak treba da znate da sam srcem i mislima prisutan i svima vam želim da zajedno provedete bratske i prijateljske trenutke.

Iako se ove godine možemo radovati jubileju desetogodišnjice od obnove nezavisnosti, poznajete sve poteškoće koje pogađaju našu zemlju i znate da su mnogi naši sugrađani u ponižavajućoj ekonomskoj situaciji.

Znam da svako od vas na ovaj ili na onaj način pruža podršku svojoj porodici, prijateljima, humanitarnim akcijama, i sve vam to služi na čast.

Zakon o statusu potomaka dinastije Petrović Njegoš, koji je donesen prije pet godina, nam je pružio priliku da pomognemo našim građanima i da učestvujemo u kulturnom životu zemlje kroz Fondaciju. Ali da, isto tako, promovišemo veliki projekat koji je upisan u naš Ustav,a koji podrazumijeva stvaranje ekološke države.

Više nego ikada sam uvjeren da je to jedini put koji treba slijediti kako bi Crna Gora mogla da zaštiti i valorizuje izuzetnu prirodu koju nam je Bog povjerio.

Ne radi se ovdje o političkom projektu koji bi nas mogao podijeliti, već o etičkom i ekonomskom projektu koji nas može ujediniti i omogućiti nam da poboljšamo kvalitet života svih naših sugrađana, ali i da učestvujemo u velikim svjetskim pokretima zaštite naše planete.

Sa takvim smo izazovom danas suočeni i na njega zajedno moraju odgovoriti oni koji žive u Crnoj Gori sa onima koji žive u inostranstvu.

NEKA BUDE ŠTO BITI NE MOŽE

Zelim vam uspješan forum, lijep boravak u Crnoj Gori i šaljem vam prijateljske pozdrave.

Princ Nikola Petrović Njegoš

 

Screenshot_2

Do:  Svjetski Kongres Crnogorske Dijaspore

 

Poštovana Gospodo, dragi prijatelji i zemljaci,

 

Sa posebnim zadovoljstvom koristim ovu priliku da Vam na ovaj način i ovim putem u ime Crnogorske Zajednice iz Republike Makedonije, kao i u svoje lično ime, uputim sve čestitke i zahvalnost povodom održavanja Svjetskog Kongresa Crnogorske Dijaspore  i da Vam poželim uspješan rad na opšto zadovoljstvo svih prisutnih.

Šta reći o samom Kongresu, sami naziv kome je naslovljen ovaj dopis govori dovoljno koji značaj ima ova manifestacija i koliki je njen značaj ne samo za nas iseljenike koji vodimo porijeklo iz naše matične države Crne Gore, već i za samu Crnu Goru kao nezavisnu, građansku i demokratsku državu.

Lično, mnogo mi je žao, iz više razloga, što ne mogu fizički prisustvovati ovoj izuzetno značajnoj manifestaciji, prvenstveno zato što me ista ispunjava radošću, osjećajem patrijotske uzvišenosti i srećom, jer je više nego očigledno da crnogorski iseljenici iz cijeloga svijeta ove naše planete, nisu zaboravili svoje korijene, da drže do svoga identiteta i da teže integracijama, toleranciji, harmonizaciji i poštovanju međuetničkih i međukonfesionalnih odnosa koje je uvjek njegovala i čuvala crnogorska tradicija.

Ovim odnosom i ovim porukama, naša dijaspora daje primjer svima pa i građanima Crne Gore da i oni treba da budu još više sploteni i jedinstveni po svim onim pitanjima koji su od vitalnog i esencijalnog značaja za našu matičnu državu, nezavisno od sopstvene ideologije i njihovih programa. Samo zajedništvo i ljubav daje napredak i samo tada kada iz opšteg dobra proizilazi pojedinačno (a ne obrnuto) je pravo dobro i isto donosi pravi napredak, blagostanje i opšto zadovoljstvo.

Nadam se i molim Svevišnjeg da ove vizionarske poruke koje upućuje ovaj Kongres odjeknu tako snažno i da dopru do svijesti svih nas, a posebno do svijesti generacija koje dolaze, čime bi se obijezbjedio kontinuitet svih onih vrijednosti koje donose bolji život, napredak i sreću.

Drugo, ispunjava me radošću i unutrašnjim zadovoljstvom, sto će se ova manifestacija održati u mojem rodnom gradu, gradu moje mladosti, u moje voljeno Cetinje, u tom duhovnom i kulturnom centru Crne Gore, kao sto će se i radni dio održati u Sali sadašnje Skupštine Prijestonice, a meni u sjećanju i rječi u zgradu “ Banovine “.

Posebno mi pričinjava zadoljstvo, što će veći dio kulturnog programa biti održan na Ljetnoj pozornici, koja je bez imalo patetike po samoj lokaciji posebna, ne samo što je ispod Orlovog Krša i gdje počiva rodonačelnik naše vladarske dinastije i zbog svega onoga sto je opkružuje a što predstavlja istoriju Crne Gore, već i po tome što u ovo doba godine nema ljepšeg mjesta za ovakve manifestacije i priredbe, jer ona ima jedan poseban miris, očaranost, ambijent, koji će zajedno sa izvodenjem navedenog programa od strane po mene elite crnogorske kulture, napraviti jedan posebno prijatan ugođaj za sve prisutne, što će vjerujem usloviti da zapamte to veče do kraja života.

Svjestan da sam već preopširan i da me nosi nostalgija u dužu priču, izvinjavam se i u isto vrijeme molim da mi još dozvolite da pozdravim sve izvodače navedenog programa a posebno moje prijatelje dva Slobodana, Gospodina Marunovića i Gospodina Kovačevića.

Na kraju mi kao Zajednica uzimamo učesće u radu, kako već rekoh ove posebne manifestacije, tako što će nasu Zajednicu predstavljati i zastupati sljedeći članovi naše zajednice:

  1. G-ca Danijela Nešovska – generalni sekretar EDCG;
  2. G-in Milorad Milanović – potpredsjednik;
  3. G-in Abaz Muratagić – član predsjednistva;
  4. G-in Bojan Lalić – član predsjednistva;

 

S ’ poštovanjem i Srećno !

CZRM

Predsjednik

Boris Popivoda

1

N.V.U

Savez Evropske Dijaspore Crne Gore

 

Poštovana Gospodo – dragi prijatelji,

Koristim priliku da Vam na ovaj način i ovim putem u ime Crnogorske zajednice u Republici Makedoniji, kao i u svoje lično ime,  uputim sve čestitke povodom održavanje Vaše sjednice – Skupštine koja će se održati dana 17-og jula ove godine u Podgorici.

Upoznat za predloženim dnevnim redom za navedenu sjednicu, cijenim za potrebno da Vam poželim uspešan rad i da ista protekne na opšto zadovoljstvo svih prisutnih članova.

Mi kao zajednica uzimamo učesće u radu iste, tako sto će našu zajednicu pretstavljati i zastupati cijenjeni članovi nase zajednice:

  1. G-ca Daniela Nešovska;
  2. Milorad Milanović – potpredsjednik;
  3. Abaz Muratagić – član predsjedništva;
  4. Bojan Lalić – član predsjedništva;

Imajući u vidu značaj i ulogu koju ima i koju će imati ubuduće Savez Evropske Dijaspore Crne Gore, kao krovna, reprezentativna i zajednička organizacija svih naših zajednica, ovim putem i ovom prilikom potvrđujemo i nudimo otvorenu saradnju kako sa Savezom, tako i sa svim negovim članicama u granicama naših mogućnosti i potreba.

S’poštovanjem i Srećno !

CZRM

Predsjednik

Boris Popivoda

Obavještavamo članove naše zajednice da je povodom 10 to godišnice od Nezavisnosti Crne Gore izašla iz štampe monografija – “Crnogorci u R.M.” čiji autor je uvaženi član naše zajednice Gospodin Profesor Dr. Mile Mićunović, a čiji izdavač je naša zajednica.
Predsjedništvo u ime naše zajednice najsrdačnije se zahvaljuje autoru Gospodinu Mićunoviću za uloženi trud, koji je doprinijo da se realizuje jedan ovako značajan projekat za sve građane Republike Makedonije porijeklom iz Crne Gore.

koricata od knigata

koricata od knigata

Obavještavamo članove naše zajednice da je u toku priprema i realizacija još jednog proekta t.j. izdavanje i štampanje crnogorskog – makedonskog rečnika i obrnuto, čiji autor je Gospodin Remzo Skenderović, a nosioc realizacije naša zajednica.

U prilogu ovog obavještenja dostavljamo na uvid naslovnu stranu navedenog rečnika, kao i zahtjev za sponzortstvo do svih naših članova koji mogu i cjene da je potrebno podržati ovu aktivnost, kako bi se realizao ovaj po nama mnogo značajan i korisan proekt kako za našu zajednicu tako i za šire.
Koristimo priliku unaprijed da se zahvalimo Gospodinu Jovanu Mariću, koj je prihvatio da snosi troškove štampanja ovog rečnika, kao i svima onima koji odluće da učestvuju kao sponzori u ovom proektu.

Dogovor za donacija

Почитувани ,

Се надеваме дека ќе ја разберете нашата сегашна ситуација и положба како Заедница на црногорци на Р.Македонија , која не е во можност да егзистира како таква доколку не е помогната од спонзори и пријатели.

Па, затоа во име на истото Ве молиме да во рамките на Вашите можности ни помогнете да го оствариме овој значаен проект, кој се однесува на печатење и издавање на првиот македонско-црногорски речник, напишан од Г-дин Ремзо Скендерович.

Во прилог Ви ја праќаме насловната страница на речникот, додека по истото прашање дополнително ќе Ви биде пратен и договор.

Однапред Ви благодариме на разбирањето .

Screenshot_1

 

Со почит                                                                                                        Претседател

ЗЦГМ-Скопје                                                                                                  Борис Попивода

 

Ж-сметка : 250001000162455

Депонент Банка : Шпаркасе Банка

 

 

 

 

Pretstavnici Unije poslodavaca Crne Gore posjetili su našu zajednicu i tom prilikom razgovarano je po više tema na obostrano zadovoljstvo.

Poseban akcent imala je tema : Poddrška unapređenja poslovne saradnje privrednika Crne Gore i R.Makedonije.

Isto tako predloženo je i u toku je realizacije i potpisivanja dogovor o poslovno – tehnićkoj saradnji između naše zajednice i Unije poslodavaca.

gosti od crna gora

gosti od crna gora

Kada krv nije voda

Kada krv nije voda

Đoko i Đokovi rođeni su na Čevu. Katunska nahija. Cetinje. Na onom Čevu za koje Njegoš, a njegova se ne poriče, jednom reče: “Čevo ravno, gnijezdo junačko.” Tu, na tom pograničnom komadu zemlje i istorije, narod se, više nego drugde, krvio sa Turcima. Spavalo se u tim ljutim krajevima sa jednim okom otvorenim. Ispod Kopitnik planine, po stranama čevskim, zaselio se zaselak Križev Do. Puca odatle, iz Đokove kuće, nedaleko od crkve, pogled na Papratni Do, Kute i, niže, Zaljuće.

Nema mira, 1730. je godina. Đoko, prezimena Damjanović, u obračunu ubija turskog agu, pa bežeći od nemira i osvete pakuje svojtu i put pod noge. Nije hteo u Zetu. Zamenio je Cetinje za Nikšić, Kopitnik za planinu Vojnik, pod kojom se pitomo širi Jasenovo Polje, jedno od jedanaest sela Lukovskog kola. Đoko i Spasoje Todorović prvi naseliše prostrane livade pod planinom. Otud, od njihovog dolaska, osta – Crnogorski Podi. Oženi se Đoko. Od sinova mu osta samo Šako, zvani Šain. Nije zaboravljeno, “zapisano” je u usmenom predanju čak i ovo, pa što da ne ne bude ispričano: Šain je imao poveću onu rabotu, pa ga prozvaše Šainkuraica.

novak-djokovic-us-open3

Šako dobi sinove, ali mu samo jedan preteče i ostade u životu. Linija predačke krvi i porodičnog duha vazda se u ovim krajevima čuvala u imenima. Neraskidiva veza predaka i potomaka. Amanet porodice, bratstva i plemena. Loza! Šakov sin, tako, po ocu Šakovom, svom dedi, dobi ime – Đoko. No, nije Đoko dobio samo ime po dedi. Dobio je i prezime. On i svi potonji, do dana današnjeg, ko zna do kada – Đokovići. Đoko, Šakov, imao je četiri sina: Radojicu, Jova, Šćepana i Draga. Radojica dobi tri: Mirka, Milinka i Janka. Mirko je imao dva: Vukašina i Novaka. Novak tri: Radosava, Vladimira i Radonju.

Radonja! Sada i ovde. Godina je 2012. Oktobar mesec. Selo Jasenovo Polje. Sedim u pradedovskoj kući kod Novakovog sina, čiča Radonje od 85 leta. Pričamo o precima i potomcima sat nakon što je jedan drugi, šest decenija mlađi Đoković, poznat na Jelisejskim poljima koliko i na ovim, Jasenovim, posetio osveštanje Crkve Arhangela Mihaila, tu, na puškomet od nas, od zaseoka Kućištine.

Putovanje kroz krv i korene tu ne staje. Naprotiv. Radojica, deda Novakov i pradeda Radonjin, sa kojim, evo, pričam, bio je čovek – junak. Knjaz i, potom, kralj Nikola o njemu ovako piše: “A Kunu bi Hasan-agu lukovačka ljuta zlica, s Jasenovog Polja malog, savladao Radojica.” Opevao ga je i prota Risto Kovačević, koji je vodio svoje ljude u borbu na Grahovu 1840. godine. Borbu u kojoj je ubijeno čak devet Petrovića, među kojima Njegošev brat i brat knjaza Danila. Radojica je, razume se, učestvovao u bici.

novak-djokovic-05

Kovačević zbori: “Ama bješe junak u građane, od Lukova Đokov Radojica, a starinom od Čeva krvava, koji žudi okrijepit borca, pa poturi dovoljno fišeka, da bi više potukli Turaka. Tad Srbina krila pridođoše, džebane kad se prihvatiše, i u Turke zorno jurišaše.” Borio se Radojica i 1858. godine, u bici svih bitaka, najvećoj pobedi crnogorske vojske u 19. veku – bici na Grahovcu. Za pokazano, pre svega Radojičino, junaštvo, knjaz Danilo je Đokovićima dao barjak u nasledstvo, takozvani nasledni barjak. Logika tog vremena bila je jasna: junačke kuće zasluživale su da nose barjak pred ostalim junacima. Biljeg čojstva, junaštva i viteštva. Biljeg koji ostaje.

Taj isti barjak nosio je i Radojičin sin Mirko, koji je sa svojim sinovima, dobrovoljcima, Vukašinom i Novakom, učestvovao u napadu na Skadar 1912. godine. Dok je nosio zastavu, Mirka je u glavu pogodio turski metak, sindžirlija. Pao je na bojnom polju, od čega će ostati nepokretan. Osamnaestogodišnji sin Vukašin, videvši to, pritrčao je, zgrabio barjak, ostavio oca i pojurio na konačno odredište, brdo Bardanjol iznad Skadra. Lukovski bataljon, čiji je barjak poneo Vukašin, bio je prvi koji je zabo crnogorsku zastavu i zauzeo brdo. Vukašin Đoković nije dozvolio da zastava padne. Obraz porodice, plemena i naroda bio je preči.

Da gine za svoj narod, na Skadru, Vukašinov brat Novak stigao je iz Čikaga! Tamo daleko je 1905. godine, trbuhom za kruhom, pošao iz Krstatih Dola u Jasenovom Polju. Vraćao se dva puta iz Država Sjedinjenih u Crnu Goru: prvi put da se bori za Skadar i učestvuje u balkanskim ratovima, drugi put na Solunski front, u Prvi svetski rat!

Posle pohoda na Skadar, Novak se, preko okeana, vratio u rudarsko okno. U Čikago. Prošlo je nekoliko godina, gazda rudnika načuo je da se Novak sprema da ponovo otputuje na ratište, ovoga puta – na Solunski front. Đoković je bio šef smene. Prilazi mu vlasnik, Amerikanac, pa kaže: “Zar opet glavu u torbu stavljaš? Ne idi. Ne gini. Domovine nemaš gde hleba nemaš. Imaš posao i miran život. Stičeš novu domovinu. Razmisli.”

Novak ga sluša, pa kao iz topa:

“Gospodine, očigledno reč otadžbina ne vrednujemo na isti način. Moj život je stvoren za domovinu, da ga, kada zatreba, njoj poklonim. Ne odužujem joj se ni drugi put, jer je moj dug prema njoj zavetno beskrajan. Hramu slobode pripadam dobrovoljno!”

Vratio se Novak u zemlju, nakon toga na Solunski front, pa kući, u Jasenovo Polje. U Ameriku – nikada više. Jedan od retkih, dupli dobrovoljac. Čak iz daleke, tada predaleke Amerike, brodom, u koju njegov potomak i imenjak, ovaj Novak, tu, na puškomet od Radonje i autora ove istorije, stiže malim privatnim avionom za desetak sati udobnog leta.

Nije se tu zaustavio Novak, rudar i ratnik, najcenjeniji od svih Đokovića, još od vremena svog dede, grahovačkog junaka Radojice. Izabran je, kao častan i cenjen čovek, za sudiju porotnika okružnog suda u Nikšiću i, nešto kasnije, za prvog odbornika i predsednika partizanskog odbora ustanka 1941. godine iz Jasenovog Polja.

Te 1941, bežeći od Drugog rata, u Jasenovo Polje vraća se Neđeljko Đoković, sin Šćepanov i unuk Šakov, sa porodicom, koji je kao učesnik Bregalničke bitke u zaslugu dobio zemlju na Kosovu, selo Voćnjak kod Srbice, pa 1928. godine tamo i otišao. Neđeljko je imao pet sinova: Arsenija, Damjana, Milorada, Radojicu i Vladimira. Primili su ga najbliži, deca Neđeljkovog brata od strica Mirka, koga, rekosmo, metak pogodi u glavu na Skadru. Primiše braća Novak i Vukašin rođake zbegle sa Kosova.

Seća se toga Radonja, Novakov sin, sa kojim sedim u kući u koju je sa Kosova stigla Neđeljkova porodica. Priča mi Radonja:

“Kada su ih 1941. godine sa Kosova i Metohije proterali Šiptari, vratili su se u Jasenovo Polje. Kako je njihova porodična kuća u zaseoku Krstati Doli bila porušena i sagorela, došli su u našu, ovde u zaselak Kućištine. Tu su se skućili. Kod moga oca Novaka i njegovog rođenog brata Vukašina. Bili su kod strica, ali su dolazili i kod nas. Obilazili su i jedne i druge.”

Ostadoše Neđeljkovi pet godina u Jasenovom Polju, do oslobođenja i kraja rata. Vratili su se na Kosovo, gde Vladimir ostaje do 1951, kada prelazi u Zvečan, kod Kosovske Mitrovice, pošto se zaposlio u rudniku “Trepča”. Tu su mu rođena deca – Srđan, Goran i Jelena. Živeo je Vladimir sa decom, potom, na Kopaoniku sve do 1981. Godine, kada su se Đokovići preselili u Beograd jer je Vladimir, kao predstavnik firme “Tehnopromet” za Kosovo i Metohiju, od firme dobio stan.

Srđan se oženio Dijanom i dobio tri sina: Đorđa, Marka i Novaka.

Novak-Djokovic

Da, ovog Novaka, tu, na puškomet od Radonje,  u Kućištinama, u Jasenovom Polju.

“Čika Radonja”, pitam ga, “čuo sam pa želim da proverim – da li je ovaj Novak dobio ime po vašem ocu Novaku, ratniku dobrovoljcu i rudaru iz Čikaga?”

“Ne znam ti ja o tome”, priča čiča, “ali ima logike, ima, ima. Neđeljko i njegov sin Vladimir zaista su voleli mog oca. Strašno su se slagali. Deda tenisera Novaka, Vladimir, naročito je bio vezan za moga oca Novaka. Zvao ga je striko. Verovatno da je dobio ime po mom ocu, jer je moj Novak bio jedan od najuglednijih Đokovića, veliki ratnik i dobar čovek. Bio je zapažen i po poštenju, i po ugledu, i po imenu. Uz to, u Đokovića, pre Novaka, koga danas svi na svetu znaju, postojao je samo jedan Novak – moj otac.”

“Ali da ti ja kažem nešto”, upada naglo Radonja, “nismo se mi Đokovići čuli samo otkad Novak igra.”

“Kako to mislite”, pitam ga.

“Moj stric Vukašin, onaj koji je nosio barjak na Skadru, imao je šestoro dece. Svi su završili fakultete, a poneki i dva! To su ti geni. Mi, Đokovići, bili smo oficiri, novinari, književnici, diplomate, privrednici i lekari.”

“Ipak”, kažem ja,” Novak je sada najpoznatiji, čiča Radonja. Da li ste ga danas prvi put videli uživo?”

“Jesam. Sad sam vidio Novaka prvi put. Jesam preko televizije, ali ovako nikada.”

“Pa jeste li ponosni”, pitam.

“To je ugled za svijet a ne za porodicu. Čoveče, ja svaku njegovu igru pratim. Nijednu ne propuštam.”

“Koja vam je najteže pala?”

“Kada je ono izgubio od onoga.”

“Od koga?”

“Od onoga”, odgovara Radonja.

“Od Federera ili Nadala”, pokušavam da doznam.

“Ne znam, pošteno da ti kažem, ali palo mi je teško. Ali je posle nadoknadio! Evo sada ovu poslednju igru u Kini je dobio.”

“Znate li što znači ritern, čika Radonja?”

“Molim”, viknu Radonja, koji slabo čuje.

“Ritern, znate li što znači?”, ponovih.

“Ne, bogami.”

“Gledajući ga, jeste li naučili pod stare dane pravila tenisa”, pitam.

“Ja ne znam kako se to sve zove, samo znam da mi je milo kad dobija. A kako se to sportski zove, ne bih ti to znao. Eto tako”, kaže čiča smejući se.

Ustajem da se pozdravimo. Dosta sam mučio starinu sa pitanjima o precima i potomcima, o krvi i korenima, o ratovima i bitkama. Dovoljno sam ga mučio tražeći da mi potvrdi podatke o Đokovićima do kojih sam od drugih došao. Pred vratima Radonja me iznenada uhvati za rukav i viknu: “Dođi u sobu da vidiš moje.” Pomalo zbunjen Radonjinim “da vidiš moje” , uđoh u spavaću sobu. Iznad kreveta pet fotografija identične veličine, četiri crnobele i jedna u boji.

Gledam u jednu, onu po sredini, i ne mogu da verujem. Zabezeknuto pitam:

“Čika Radonja, ko je ovo?”

“To je Novak, moj otac”, ponosno se smeši starina skidajući fotografiju sa zida.

“Pa on je isti Novak, teniser”, kažem, ne verujući očima svojim.

120356087_tennis_376579c

Ćutimo. Gledam fotografiju i mislim na zajedničkog pretka dva Novaka, Đoka Damjanovića, na Cetinje i Nikšić, na Čevo i Jasenovo Polje, na Grahovo i Grahovac, na Skadar i Solun, na Kosovo i Čikago, na Zvečane i Beograd. Kao nikada do sada shvatam činjenicu svih činjenica i tajnu svih tajni.

Sada mi je napokon jasan onaj ritern na meč loptu Rodžera Federera i preokret u polufinalu US opena, onih spasenih pet meč lopti Endija Mareja u finalu Šangaja, ona pobeda na Vimbldonu, ono prvo mesto na svetskoj listi najboljih. Sada mi je jasno sve.

O Novaku i Đokovićima. O precima i potomcima. O tradiciji i korenima. O prošlosti i budućnosti. O životu i ljudima.

Krv nije voda.